Psy rasowe

Psy rasowe i wszystko o psach

Springer spaniel walijski

Springer spaniel walijski (welsh springer spaniel) należy do najstarszych ras spa­nieli hodowanych w Anglii, a przede wszystkim w Walii, stąd też pochodzi jego nazwa. Zaliczany jest do najładniejszych spanieli, a poza tym trzymany wyłącznie do użytkowania myśliwskiego. Jego myśliwskie właściwości są “nadzwyczaj dobrze rozwinięte, wymaga jednak gruntownego przeszkolenia w karności, gdyż ma twar­de usposobienie i nie jest łatwy w prowadzeniu. W pracy jest jednakże niezmordo­wany i użyteczny w szperaniu zarówno w gąszczu, jak i w sitowiu, gdyż woda jest jego drugim żywiołem.
Jest mniejszy od springer spaniela, lecz większy od cocker spaniela. Uszy ma mniejsze niż u tamtych i wyżej osadzone.

Wzorzec Charakterystyka.

Spaniel walijski znany jest w Anglii pod nazwą „Springer”, a w Walii „Starter”. Jest to stara, hodowana w czystości rasa, trzymana do celów łowie­ckich.
Wrażenie ogólne. Symetryczna, zwarta budowa, żywe usposobienie. Szybki, wytr­wały w pracy.
Głowa. Proporcjonalna do wielkości tułowia. Miernej długości, nieco wysklepiona; krawędź czołowa wyraźna, kufa graniasta, średnio długa i prosta. Nos koloru mięsa lub ciemny, nozdrza dobrze rozwinięte. Oczy. Orzechowe do ciemnobrązowych, średniej wielkości.
Uszy. Nisko osadzone, zwisające ściśle przy głowie, dość małe, przy końcu zwęża­jące się, okryte puchem.
Uzębienie. Silne, bez zgryzu przedniego lub tylnego.
Tułów. Niedługi, silny i muskularny, szyja długa i muskularna, łopatki ukośne, pierś głęboka, lędźwie dobrze umięśnione i wysklepione. Kończyny przednie. Średniej długości, proste i silne, miernie owłosione. Kończyny tylne. Silne i muskularne; podudzie niskie i niski staw skokowy, kolana miernie ukątowane. Owłosienie mierne. Łapy okrągłe, niezbyt duże lub rozległe, z silnymi opuszkami.
Ogon. Dobrze osadzony, noszony nisko, nie powyżej grzbietu; owłosiony słabo. Umaszczenie. Soczyście ciemnoczerwone i białe. Szata. Prosta, płaska, zwarta, jedwabista, nigdy falista lub szorstka. Masa ciała. 16 — 21 kg. Wady. Czaszka pogrubiona, kościec lekki, łopatki źle ustawione, wadliwe ruchy.

Springer spaniel

Wywodzi się od tych samych przodków co cocker spaniel. Kiedy zaczęto dzielić spaniele według masy ciała, okazało się, że Springer spaniel przedstawia cięższy typ. Nazwa jego wskazuje, że wypłasza i rusza zwierzynę. Ma te same właściwości myśliwskie co cocker spaniel. Jest jednak wyższy i silniejszy, przez co przydatniejszy w łowiectwie. W odróżnieniu od cocker spaniela może podnieść i aportować ciężkiego zająca lub lisa. Mimo swej wielostronnej przydatności w łowiectwie nie jest tak rozpowszechniony jak cocker spaniel. Dopiero w ostatnich latach wzrosło zainteresowanie nim, szczególnie wśród personelu leśnego w okolicach, gdzie nie ma okazji do wystawiania. Od cocker spaniela różni się ponadto mniejszymi i wyżej osadzonymi uszami oraz tym, że nigdy nie ma jednolitej maści.

Wzorzec Charakterystyka.

Springer spaniel angielski należy do najstarszych spośród wszyst­kich angielskich ras psów myśliwskich. Od niego pochodzą wszystkie odmiany spanieli myśliwskich, z wyjątkiem clumber spaniela. Pierwotnie używano go do szperania i napędzania zwierzyny w sieci, do polowań z sokołami i par force. Dziś używany jest wyłącznie do polowań ze strzelbą jako płochacz i aporter. Jest on starą rasą dobrze dziedziczącą cechy, która powinna być zachowana. Charakterystyczne dla Springer spaniela są jego chody. Wykrok kończyn przednich zaczyna się od łopatki wyrzucanej do przodu, tak aby łapy płynnym lekkim ru­chem trafiały daleko do przodu. Pies nie „pływa” ani nie „zrywa” kroków jak foksterier. Tylne kończyny wysuwane są daleko pod tułów równolegle z kończyna­mi przednimi. W powolniejszym chodzie taki krok jest dla tej rasy typowy. Wrażenie ogólne. Współczesny springer spaniel jest psem harmonijnie zbudowa­nym, zwartym, silnym, pewnym siebie, żywym, zdolnym do dużego wysiłku. Cechu­je go wytrwałość i sprawność w pracy. Spośród wszystkich spanieli myśliwskich ma największy wzrost i bardzo lekką budowę.
Głowa. Mózgowioczaszka średniej długości, stosunkowo szeroka, łagodnie wyskle-piona. Krawędź czołowa przedzielona jest bruzda czołowa, zwężającą się od czoła do potylicy. Guz potyliczny nie spiczasty lecz wyraźnie zauważalny. Policzki płas­kie, nigdy wypełnione lub zaokrąglone. Kufa we właściwym stosunku do mózgo-wioczaszki, stosunkowo szeroka i głęboka, nigdy ordynarna, pod oczami dobrze wymodelowana i graniasta. Fafle nie nadmiernie rozwinięte aby nie utrudniały aportowania zwierzyny. Nozdrza dobrze rozwinięte, żuchwa silna, zgryz prawidło­wy, ani przodozgryz ani tyłozgryz.
Oczy. Średniej wielkości, nie powinny być okrągłe, zbyt małe, wypukłe lub głęboko osadzone. Ciemnobrązowe, o przyjaznym, żywym wyrazie. Oczy mysie, pozbawione wyrazu lub jasne są wadliwe. Jeżeli są prawidłowo osadzone trzecia powieka nie jest widoczna.
Uszy. Zwisające Ściśle przy głowie, dość długie i szerokie, niezbyt duże. Osadzone na wysokości oczu.
Szyja. Silna, muskularna, dość długa, dobrze osadzona w łopatkach. Łagodnie wy­gięta, bez łałoku, zwężająca się ku głowie. Dobrze ukształtowana szyja przyczynia się do większej sprawności i szybkości. Szyja owcza jest wadliwa. Kończyny przednie. Proste i ozdobnione piórem. Łokcie ściśle przylegające, dobrze rozwinięte, śródstopie silne i elastyczne.
Tułów. Silny, dość długi, dobrze rozwinięta klatka piersiowa. Żebra elastyczne, wysklepione. Lędźwie silne, muskularne, łagodnie wysklepione i dobrze związane. Uda szerokie, muskularne i dobrze rozwinięte.
Kończyny tylne. Harmonijnie przebiegające od boków do stawu skokowego. W kolanach i stawach skokowych miernie ukątowane, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz. Grube stawy skokowe są wadliwe. Łapy zwarte, silne, dobrze zaokrąglone o silnych opuszkach.
Ogon. Nisko osadzony, dobrze owłosiony, ruchliwy, nigdy nie wzniesiony ponad grzbiet.
Szata. Przylegająca, prosta, odporna na niepogodę. Nigdy szorstka. Umaszczenie. Każde umaszczenie uznawane u spanieli dopuszczalne, jednak wyżej cenione brązowo-białe, czarno-białe, brązowe lub czarne podpalane. Wzrost i masa ciała. Psy około 52 cm i 22 kg, suki nieco mniej.

Cocker spaniel

Cocker spaniel jest jedną z najstarszych ras psów myśliwskich. Nazwa jego wywo­dzi się od angielskiego słowa woodcock (słonka), gdyż używano go w polowaniu na słonki w gęstych zaroślach, które dzięki swej wielkości przenikał z pasją i bez trudności. Drugi człon nazwy wywodzi się prawdopodobnie od kraju jego pochod­zenia — Hiszpanii.

Pochodzenie ich dotąd nie jest dokładnie znane i prawdopodobnie w przyszłości również nie będzie ono wiarygodnie ustalone. Początkowo nie rozróżniano po­szczególnych ras spanieli. Dopiero z początkiem XIX stulecia nastąpił podział według masy ciała (poniżej lub powyżej 25 funtów). W 1893 roku uznano cocker spaniela po raz pierwszy jako samodzielną rasę. W roku 1909 — opracowano wzorzec, który praktycznie zachował się do dziś.
Cocker spaniel jest doskonałym psem myśliwskim o cennych właściwościach łowie­ckich. Odznacza się niezawodną pracą na tropie i śladzie, głośnym gonem, wybit­nym węchem oraz chęcią do pracy w wodzie i do aportowania. Jest przy tym łatwy do prowadzenia, przywiązuje się bardzo do swego pana, lecz wobec obcych nieufny i czujny. Te właściwości sprawiły, że był poszukiwany nie tylko w kołach myśliw­skich, lecz stał się on również bardzo popularnym psem towarzyszem. Wzrastający popyt na szczenięta nie przyczynił się do poprawy eksterieru ani innych właściwo­ści tej rasy. W ostatnich latach w hodowli przestrzegane są ściśle wymagania stawiane cocker spanielom w łowiectwie. W USA wyhodowano przed kilkoma laty szczególny typ cocker spaniela, który został uznany za samodzielną rasę pod nazwą: cocker spaniel amerykański. Od cockera angielskiego różni się bardziej krępą budową przednich kończyn, krótszą, bardziej krępą głową i obfitszym owło­sieniem.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies myśliwski, średniej wielkości, ruchliwy, żywy, o różnym umaszczeniu, długich uszach i przylegającej szacie. Różni się od większego field spaniela długością, wzrostem i innymi cechami; ma krótszy grzbiet i nieco dłuższe kończyny.
Głowa. Kufa symetryczna, graniasta, o prostych szczękach. Krawędź czołowa wy­raźnie zaznaczona, czaszka i czoło dobrze rozwinięte. Głowa czysto wymodelowa­na, policzki niezbyt pełne. Nos dość szeroki i dobrze rozwinięty, czarny u psów czerwonych i brązowych; dopuszczalny, lecz niżej ceniony, brązowy. Oczy. Pełne, żywe, wypukłe, niezbyt głęboko osadzone, ale nie wybałuszone. Ciem­nobrązowe lub brązowe, pozostające w harmonii z umaszczeniem. Wyraz szlachet­ny i inteligentny z jasnym uważnym wejrzeniem.
Uszy. Nisko osadzone, delikatne, sięgające do końca nosa, jednak nie dłuższe. Włos prosty i jedwabisty, lekko falujący lecz nie lokowaty. Szyja. Długa, muskularna, dobrze osadzona w ukośnych łopatkach. Kończyny przednie. Łopatki ukośne, dobrze wykształcone. Proste o dobrze rozwi­niętym kośćcu. Łokcie nie wykręcone ani na zewnątrz ani do środka. Dobrze owło­sione.
Klatka piersiowa. Głęboka i dobrze rozwinięta, lecz niezbyt szeroka ani okrągła, aby nie ograniczała swobody ruchu przednich kończyn.
Tułów. Zwarty i silny, uosobienie skoncentrowanej siły, grzbiet niezwykle silny, mocny, i prosty, ku tyłowi łagodnie opadający. Tył szeroki, dobrze ukątowany, bardzo muskularny, o dobrze rozwiniętym kośćcu.
Kończyny tylne. Dobrze owłosione, proste i odpowiednio krótkie dła skoncentro­wania siły, nigdy tak krótkie aby ucierpiała przez to ich sprawność. Łapy silne, okrągłe. Nie mogą być za duże, płaskie lub luźne.
Ogon. Jest charakterystyczną cechą wszystkich spanieli. Nisko osadzony; u psów lżejszej budowy i o żywszym temperamencie ogon może być wyżej noszony, nie powinien być jednak nigdy noszony pionowo, raczej w jednej linii z grzbietem. Im niżej noszony tym lepiej. W pracy ogon jest stale w ruchu. Nie należy go zbyt krótkd_ pr zyci nać.
Szata. Włos przylegający, jedwabisty, nigdy szorstki, falisty lub lokowaty, dość obfite frędzle.
Umaszczenie. Może być różne. U jednolicie umaszczonych biel poza małymi pla­mami na piersi niedozwolona.
Masa ciała. Nie powinna wynosić więcej niż 11, 3 do 12, 7 kg.
Wady. Głowa zbyt ciężka, słaby kościec, włos kędzierzawy, łopatki strome, łapy luźne, wadliwe chody, słabe śródręcze lub śródstopie, ogon zbyt wysoko noszony, słabo zaznaczona krawędź czołowa, jasne oczy.

Płochacze

Płochacze tworzą odrębną grupę ras. Podobnie jak ogary przeznaczone są do naga­niania zwierzyny z gąszczy. Różnica między psami gończymi a płochaczami polega na tym, że pierwsze służą przeważnie do „wyparowania” zwierzyny (głównie czar­nej) z dużych kompleksów gąszczu leśnego, podczas gdy płochacze przeznaczone są do szperania w mniejszych gąszczach, remizach, krzakach, zaroślach łąkowych, w sitowiu itp. W takich terenach, które przy swym małym wzroście mogą łatwo spenetrować, szperają niezmordowanie, nie wystawiają, lecz ruszają zwierzynę i ściągają ją na ciepłym tropie, goniąc głosem. Są one przy odpowiednim ułożeniu niezawodne zarówno w aporcie, jak i w pracy wodnej; mają doskonały węch i dzię­ki temu pracują też dobrze na farbie oraz przy aportowaniu postrzałków drobnej zwierzyny.

Są inteligentne, pojętne i łatwe w prowadzeniu. Niektóre z nich mają wrodzoną ciętość na szkodniki łowieckie. Dzięki tym właściwościom można tego wielostron­nie użytkowego psa tak ułożyć, że zastąpi wyżła. Płochacze są bardzo łagodne, ufne i nie lękliwe; dzięki temu stały się lubianymi psami. Jednak odpowiednim dła nich środowiskiem jest nie mieszkanie czy ogród lecz rewir łowiecki, gdzie czują się najlepiej. Barometrem ich nastroju jest ogon — jego wahadłowe ruchy oznaczają zadowolenie i radość.

Grupa płochaczy obejmuje angielskie spaniele oraz jako jedynego przedstawiciela płochaczy na kontynencie — płochacza niemieckiego (Wachtelhund). Z angielskich spanieli najbardziej znane i rozpowszechnione są cocker spaniel i springer spaniel angielski, a w niektórych krajach jego bliski krewniak — welsh Springer spaniel (Walijski Springer). Pozostałe rasy z rodziny spanieli są nie znane w szerszych kołach, a nawet w swej ojczyźnie niezbyt rozpowszechnione. Są to: clumber spa­niel, field spaniel, sussex spaniel oraz irish water spaniel.

Baset

Powstał on na kontynencie amerykańskim ze skrzyżowania bloodhounda z basse­tem artezyjskonormandskim. Odznacza się krótkimi nogami i ciężkim kośćcem. Budową przypomina jamnika, ruchy ma rozważne; jest spokojny, ale nie ociężały. Zaletami jego są wytrwałość, odwaga i karność. Jest odporny, niezwykle wierny i oddany. Posiada takie cechy, które umożliwiały mu pościg za dzikimi końmi w najtrudniejszym terenie. Mimo, że ma charakterystyczne właściwości psa myśli­wskiego trzyma się go obecnie głównie jako psa modnego i luksusowego.

Wzorzec Wrażenie  ogólne.

Basset  hound  jest  psem  o  długim  tułowiu, krótkich  nogach i bardzo rozwiniętym łałoku. W całości jednak wywiera harmonijne wrażenie. Wy­sokość w kłębie nie może przekraczać 38 cm. Masa ciała powinna odpowiadać wysokości i wynosi około 23 kg.
Głowa. Długa i we właściwym stosunku do całości. Czoło średniej szerokości. Odle­głość od karku do kufy większa niż szerokość czoła. Czaszka wysklepiona o wydat­nym guzie potylicznym. Boki czaszki spłaszczone, policzki niewysklepione. Górna część kufy i pokrywy czaszki są z profilu proste i równoległe, krawędź czołowa miernie zaznaczona, kufa głęboka, ciężka. Skóra na całej głowie opada luźno, gdy pies opuszcza głowę tworzy wyraźne fałdy. Nad brwiami i wokół oczu lekkie fałdy nadające psu poważny, zadumany wygląd. Nos ciemny (pożądany czarny), o du­żych rozwartych nozdrzach.
Nos w kolorze skóry, sharmonizowany z umaszczeniem głowy, jest dopuszczalny lecz niepożądany. Odległość od nosa do krawędzi czołowej prawie równa odległo­ści od krawędzi czołowej do guza potylicznego. Wargi ciemne, obwisłe, kwadrato­wo opadające do tyłu i do przodu.
Oczy. Brązowe, dość głęboko osadzone, o spokojnym, życzliwym wyrazie. Ciemne oko wyżej cenione. Czerwona śluzówka wyraźnie widoczna. Nieco jaśniejsze oko sharmonizowane z umaszczeniem dopuszczalne, lecz niepożądane. Uszy. Niezwykle długie, osadzone nisko na tylnym, dolnym brzegu czaszki. Jeśli je nadciągnąć do przodu, sięgają daleko poza koniec nosa. Aksamitne w dotyku, opadają w luźnych, lekko zawiniętych do środka fałdach. W spokoju wydają się spoczywać na szyi.
Uzębienie. Zęby duże, silne, zgryz nożycowy lub kleszczowy. Szyja. Mocna, silna, odpowiedniej długości, dobrze wysklepiona. Klatka piersiowa. Głęboka, pełna, z wysuniętym przedpiersiem. Łopatki silne, ściśle przylegające do piersi. Prześwit do najniższego punktu klatki piersiowej powinien być wystarczający, by umożliwiać psu swobodny ruch przy pracy, odstęp ten nie może przekraczać jednej trzeciej wysokości dorosłego psa w kłębie. Kończyny przednie. Krótkie, silne, o silnym kośćcu i pofałdowanej skórze, łapy ma­sywne, bardzo ciężkie, zwarte, opuszki dobrze zaokrąglone. Obie łapy równomier­nie na zewnątrz odstawione równoważą łopatki. Palce ani zbyt ściśnięte ani rozcza­pierzone, z dobrym rozłożeniem masy na każdym palcu. Ostrogi można usunąć. Tułów. Żebra długie, równe, zachodzące daleko do tyłu, dobrze wysklepione, za­pewniają dostateczną przestrzeń dla serca i płuc. Grzbiet poziomy bez odchyleń. Tyl bardzo muskularny, na tym samym poziomie co przód, nie może być słaby lub wątły. Pies mocno stoi na tylnych nogach i nie ma tendencji do postawy kucznej. Kończyny tylne. Dobrze ukątowane, nie strome. Oglądane z tyłu są równoległe, stawy skokowe nie wykręcone, na zewnątrz, ani do wewnątrz. Łapy skierowane ku przodowi.

Beagie

Jest to stara rasa psów gończych, które w mniejszych sforach były używane w Anglii do polowania na zające i lisy. Sądząc po temperamencie i ciętości można wnioskować, że rasa powstała ze skrzyżowania paru typów terierów z francuskimi psami gończymi. W USA jest jeszcze bardziej rozpowszechniona aniżeli w Anglii, gdyż tam psy te stały się modne i luksusowe. Na kontynencie europejskim spotyka się je stosunkowo rzadko.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies żywy, aktywny, o zwartej budowie.
Głowa. Silna, dość długa, lecz nie ciężka. Część mózgowiowa wysklepiona, średniej szerokości, krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, kufa nie ostra. Wargi przylega­jące, nos czarny i szeroki.
Oczy. Brązowe do barwy ciemnego orzecha laskowego, o dobrodusznym wyrazie, nie za głęboko osadzone i nie wypukłe.
Uszy. Długie, nisko osadzone, delikatnie owłosione ściśle przy głowie zwisające, z ładną fałdą.
Szyja. Średniej długości, nieco wysklepiona, z niewielkim łałokiem. Tułów. Krótki, klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze wysklepione, lędźwie silne. Kończyny przednie. Zupełnie proste, zwarte i okrągłe; łopatki ustawione ukośnie. Kończyny tylne. Uda bardzo muskularne, kolano dobrze ukątowane, staw skokowy niski. Łapy dobrze wysklepione i zaokrąglone.
Ogon. Miernej długości, wysoko osadzony, wesoło noszony, lecz nie zaokrąglony. Szata. U okazów szorstkowłosych bardzo gęsta, u gladkowłosych też bardzo gęsta lecz niezbyt cienka i krótka.
Umaszczenie. Wszystkie typy umaszczenia uznawane u psów gończych. Wzrost. Do 40,5 cm.

Jamnikoogar (Dachsbracke)

Dachsbracke jest wspólną nazwą dla dwu ras psów gończych; gończaka westfal­skiego i gończaka alpejskiego z gór kruszczowych (Alpenlandische Erzgebirgische Dachsbracke) w Austrii. W porównaniu z innymi długonożnymi psami gończymi jamnikoogar ma tę zaletę, że postępuje wolniej za tropem, zwierzyna goniona nie ucieka przed nim zbyt szybko i nie na tak duży dystans, a przez to nawraca wcześniej. Jest on formą przejściową między jamnikiem a psem gończym długono­gim. Jest doskonałym psem myśliwskim, przydatny zarówno jako pies gończy jak i posokowiec.
Wzorzec W roku  1986 przyjęto nazwę Dachsbracke jako oznaczenie górskich psów goń­czych, które od lat były dumą myśliwych wysokogórskich w Bawarii i Styrii. Do ich wyhodowania użyto przede wszystkim mniejszych psów gończych. Odmiana westfalska jest dziś prawie wymarła, natomiast odmianę alpejską czarno-czerwoną, brązową i czerwoną można jeszcze często spotykać.

Charakterystyka psa.

Dachsbracke jest użytkowym psem myśliwskim, który dostosował się do ciężkich i trudnych warunków rewirów górskich. Obecnie jest to pies gło­szący na tropie, którego trzyma się pewnie. Jest on spokojny, średniej wysokości, wytrwały i odporny. Używany jest tam, gdzie mają zastosowanie psy „głoszące” zająca i lisa. Zaletą ich jest doskonały węch i wytrwałość. Mają też zastosowanie jako posokowce na otoku przy poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej oraz aportują lżejszą zwierzynę drobną, są cięte na szkodniki.
Głowa. We właściwej proporcji do wielkości psa. Pokrywa czaszki płasko wyskle-piona i niezbyt rozwinięta. Potylica wyraźnie zaznaczona, krawędź czołowa lekko ścięta, grzbiet nosa prosty, przy końcu lekko wygięty. Kufa miernie szeroka. Zgryz nożycowy, silnie na siebie,zachodzące kły. Wargi wąskie, ściśle przylegające, niez­byt obwisłe. Dolna warga silniej wysunięta w kąciku warg.
Uszy. Średniej długości, tempo zaokrąglone, gładkie i ściśle opadające wzdłuż głowy, w afekcie lekko wzniesione.
Oczy. Średniej wielkości, okrągłe, lśniące, stosownie do maści ciemno lub jasnobrązowe, kącik łzowy mało rozwinięty.
Szyja. Muskularna, miernie długa, przechodząca delikatnie od głowy do tułowia. Skóra luźna jednak bez łałoka.
Kończyny przednie. Silne, muskularne, prawie proste, oglądane z przodu zaledwie słabo wygięte w nadgarstku.
Grzbiet. Prosty, mocny, nieco wydłużony. Kłąb wyraźnie zaznaczony, przechodzi z lekką wklęsłością w grzbiet. Partia nerkowa dobrze wypełniona, tył nieznacznie opadający.
Klatka piersiowa. Dobrze wysklepiona z wysuniętym do przodu przedpiersiem. Pierś nieznacznie zwężając się przechodzi w dobrze podciągnięty brzuch. Kończyny tylne. Słabsze od przednich, jednak uda muskularne, dobrze u katowane, oglądane z tyłu proste. Łapy słabsze od przednich, zwarte, palce do dołu wygięte. Opuszki duże masywne, tylne łapy mniejsze, palce krótsze i prostsze. Ogon. Średniej długości, u nasady silniejszy niż przy końcu, zwykle wygięty ku górze lub opuszczony.
Szata. Włos krótki, bardzo gęsty, przylegający, twardy, elastyczny. Podszycie niez­byt obfite. Włos na głowie, uszach i kończynach krótki, na szyi nieco dłuższy. Na grzbiecie i tylnej części uda najdłuższy i najgrubszy, na bokach staje się krótszy, na brzuchu znów dłuższy. Na ogonie szczotka. Włos gruby i szorstki jest błędem.

Umaszczenie. Bywają następujące rodzaje umaszczenia:

  • czarno-czerwone; głęboka czerń z rdzawoczerwonymi znakami;
  • brązowe z jaśniejszym znaczeniem, kufa brązowa;
  • czerwone; w kolorze szaty jelenia, rdzawoczerwone, czerwono-żółte z jaśniejszym znaczeniem;
  • białołaciate (odmiana westfalska), u czerwonych wszystkie kombinacje z białym dopuszczalne; znaczenie nad oczami, na kufie, na kończynach i klatce piersiowej. U czerwonych dozwolona biała maść w postaci paska na grzbiecie nosa, krawata na podgardlu lub piersi, kołnierza, a ponadto na brzuchu, palcach i łapach. U brą­zowych i czerwonych dozwolone nieco czerni na kufie, nad oczami, na kraju uszu, na policzkach, na grzbiecie i częściowo na ogonie.

Wzrost. Odmiana westfalska 30 — 35 cm, alpejska 34 — 42 cm.
Wady. Słabe umięśnienie, słaby kościec. Głowa w stosunku do całości zbyt duża lub zbyt mała, za szeroka lub za wąska. Krawędź czołowa za mało lub za silnie zaznaczona. Koniec nosa zbytnio zagięty. Kufa za długa, spiczasta lub tępa. Wadli­we uzębienie (zgryz przedni lub tylny). Fafle zbyt ciężkie. Uszy krótkie, zwijające się, za daleko z przodu osadzone, lub nie przylegające. Przednie kończyny krzywe, tylne słabe lub krowia postawa, łapy miękkie lub zajęcze, ogon zakręcony, włos długi lub falisty, zbyt długi na głowie, za duży lub za mały wzrost.

Pies gończy styryjski

Po pierwszej wojnie światowej wydawało się, że pies gończy styryjski wyginie wraz z innymi rasami psów gończych. Udało się jednak rasę tę utrzymać i dziś jest ona rozpowszechniona w wielu krajach Europy.
Pies gończy styryjski odziedziczył wszystkie zalety hanowerskiego posokowca; jest stosunkowo spokojny, układny oraz ma doskonały węch, dlatego używany jest też na sfarbowanym tropie, nie ustępując przy tym posokowcowi. Nie jest, co prawda, tak cięty i skory do ataku jak pies gończy słowacki, lecz mimo to nadaje się bardzo dobrze do polowania na dziki.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies średniej wielkości, wysokość w kłębie od 40 do 50 cm, mus­kularny. Ogon nosi zwykle prosto lub lekko sierpowato wygięty. Wejrzenie powa­żne, lecz nigdy złośliwe. Inteligentny.
Głowa. Średniej wielkości, część mózgowiowa lekko wysklepiona, guz potyliczny dobrze rozwinięty. Nos od czoła nieco odsądzony, czarny, z przodu prosto ścięty. Długość głowy od guza potylicznego do końca nosa 22 — 24 cm. Wargi nie obwisłe, zgryz cęgowy, Owłosienie krótsze niż na tułowiu, tworzy wąsy. Uszy. Nie nadmiernie duże, gładko przylegające, włos gładki, miękki. Oczy. Klarowne, zwykle brązowe do żółtych, żywe. Szyja. Mocna, nie za długa, nieco wygięta ku górze.
Tułów. Grzbiet prosty, długość od guza potylicznego do nasady ogona 65 — 70 cm, nigdy poniżej 65 cm. Pierś głęboka, obwód 66—79 cm, brzuch miernie podciągniety.
Ogon. Średniej długości, nie zakręcony, u nasady silny, dobrze owłosiony; od spodu szczotka, lecz nie chorągiew, noszony lekko sierpowato ku górze. Kończyny. Proste, muskularne, opuszki nie nadmiernie duże, palce zwarte. Szata. Twarda i gruba, włos tylko nieznacznie zgięty, nie kosmaty, prawie bez połysku. Na przedniej części piersi i na tyle przednich kończyn lekkie pióra. Umaszczenie, Czerwonawo-płowo-żółte, białe oznaki na piersi dozwolone.  Inne białe znaki niepożądane. Wzrost. W kłębie od 40 do 50 cm.
Wady. Głowa za wąska, uszy pofałdowane lub u dołu spiczaste. Kończyny słabe, ogon za krótki, cienki lub silnie ku górze wygięty. Włos za długi, lokowały i za miękki. Maść inna niż we wzorcu. Zęby nie zachodzące na siebie, kły słabo wyksz­tałcone.

Pies gończy słowacki

Jest to jedyny gończak wyhodowany na terenie Czechosłowacji. Jest on rasą naro­dową, od niepamiętnych czasów używaną do stróżowania, a zarazem do polowania. Po drugiej wojnie światowej zajęto się jego hodowlą w czystości rasy, co przyczy­niło się do wyrównania typu. To dało podstawę do opracowania wzorca, który w 1963 r. został zatwierdrony przez FCI.
Obecnie hodowcy dążą do umocnienia skłonności słowackiego psa myśliwego do buszowania. Ma on wybitny węch oraz nadzwyczajny zmysł orientacyjny, wro­dzoną zdolność do trzymania tropu i ciętość na drapieżniki. Znajduje on zastoso­wanie przede wszystkim w polowaniu na czarną zwierzynę, w czym regularnie był specjalizowany. Dzięki tym właściwościom jest on w swej ojczyźnie bardzo rozpo­wszechniony, zwłaszcza w górskich rejonach Słowacji, gdzie występują dziki. Jak wszystkie psy gończe, pies myśliwski słowacki wymaga wczesnego wdrożenia do karności, gdyż jest bardzo samodzielny i wskutek swego temperamentu mało układny. Można go również łatwo wyszkolić na posokowca.
Liczne grono zamiłowanych hodowców tych psów stanowi gwarancję, że hodowla ich będzie się utrzymywała tak długo, jak długo łowiectwo w Słowacji nie zmieni się gruntownie, jak długo odbywać się tam będą łowy na czarną zwierzynę. W Polsce występuje ogar o podobnym umaszczeniu, który jest wyższy i mocniejszy. W roku 1965 FCI zatwierdziła wzorzec polskiego ogara.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Maść jednolita-czarna z brązowym podpalaniem. Budowa lekka, o mocnym kośćcu. Pełen temperamentu. Sylwetka wydłużonego prostokąta. Piasa ta odznacza się wytrwałym głośnym gonem w pościgu za ciepłym tropem lub śladem oraz nadzwyczajnym zmysłem orientacji miejscowej. W ojczyźnie swej używany jest głównie do polowania na dziki i drapieżniki.
Głowa. Pokrywa czaszki łagodnie wysklepiona, graniasta, łuki nadoczne wyraźnie zaznaczone, bruzda czołowa wyraźna, potylica wyczuwalna. Krawędź czołowa pod kątem 45°. Linia czoła i grzbiet nosa równoległe. Kufa prosta, we właściwym stosunku do czaszki, odpowiednio długa i niezbyt szeroka. Wargi krótkie, przyle­gające, cienkie, z wyraźnym kącikiem. Szczęki regularne, silne, uzębienie komplet­ne, dobrze rozwinięte. Nos zawsze czarny, proporcjonalnie duży i miernie spiczas­ty, nozdrza miernie rozwarte.
Oczy. Duże, migdałowe, nieco głęboko osadzone, zdradzające żywość i ciętość, powieki zawsze czarne.
Uszy. Osadzone nieco ponad linią oka, przylegające, zaokrąglone, średniej długo­ści.
Szyja. Dobrze osadzona, noszona pod kątem około 135°, krótka, muskularna i bez luźnej skóry.
Kończyny przednie. Łopatka i ramię raczej krótkie, dobrze rozwinięte i muskular­ne. Kąt barkowy około 110°, podramię ustawione pionowo, suche. Staw nadgarst­kowy krótki, śródstopie niezbyt długie, i nieco skośnie ustawione. Łapa owalna, palce dobrze wysklepione, pazury czarne i silne, opuszki ciemne i dobrze rozwi­nięte.
Tułów. Pierść szeroka i pełna. Klatka piersiowa średnio głęboka, odpowiednio szeroka i długa; żebra łukowato wysklepione i skośnie osadzone. Grzbiet prosty, średniej długości, lędźwie niezbyt długie, dostatecznie szerokie, silne i muskularne. Brzuch i słabizny miernie podciągnięte, zad niezbyt długi, średniej szerokości, za­okrąglony.
Kończyny tylne. Uda dostatecznie szerokie, właściwej długości, muskularne, pod­udzie szerokie, odpowiednio długie i dobrze umięśnione. Kość piętowa wysokości około 15 cm, miernie szeroka; kąt stawu skokowego około 150°, śródstopie długo­ści około 8 cm, lekko do przodu pochylone. Łapy owalne, palce zwarte i dobrze wysklepione, bez wilczych pazurów, opuszki dobrze rozwinięte, czarne. Ogon. Nieco nisko osadzony, nieco poniżej linii grzbietu, odpowiednio silny, ku końcowi zwężający się i sięgający do stawu skokowego, w spokoju zwisający, w ożywieniu szablasto ku górze wygięty aż do 150°.
Szata. Czarna z brązowym lub mahoniowym podpaleniem na przednich i tylnych kończynach. Włos długości 2— 5 cm, średnio gruby, przylegający i gęsty. Na grz­biecie, szyi i ogonie dłuższy. Podszycie gęste, szczególnie zimą. Nie może go jednak brakować również w lecie. Skóra ciemnobrązowa do czarnej, przylegająca, bez fałd. Wzrost. Psy od 45 do 50 cm, suki od 40 do 45 cm. Masa ciała. 15 — 20 kg. Chody. Wyrównane i żywe.
Wady. Wzrost powyżej podanego we wzorcu, inna maść niż czarna, białe znacze­nie, zamazane podpalanie. Jasne oko. Braki w uzębieniu. Uszy zbyt lekkie spiczaste. Obwisłe fafle, luźna skóra na szyi. Budowa ciężka lub krępa, zbyt długi ogon noszony powyżej linii grzbietu, ciężka głowa, płaska klatka piersiowa. Grzbiet i łapy luźne, złe ustawienie kończyn, zbyt krótkie bez podszycia owłosienie.

Psy gończe

Psy gończe należą do najstarszej grupy psów myśliwskich. Już na długo przed wynalezieniem broni palnej używano ich do polowania. Napędzały one zwierzy­nę do sieci, oszczekiwały i osaczały grubą zwierzynę i umożliwiały myśliwemu dojście do niej i ubicie oszczepem. Mają one bardzo silnie rozwinięty instynkt łowiecki, który wyraża się głośnym gonem na tropie zwierzyny. Ścigają zwierzynę dopóty, dopóki nie napędzą jej przed strzelbę myśliwego. Oprócz instynktu łowiec­kiego mają też nadzwyczaj rozwinięty zmysł orientacyjny. Umożliwia to im polo­wanie w wielkim gąszczu bez zgubienia się i powrót do punktu wyjściowego. Psy gończe chętnie dławią zwierzynę; szczególnie w sforze chętnie atakują nawet silnego odyńca. Ich doskonały węch i wrodzona skłonność do trzymania się farbo­wanego (krwawego) śladu skłaniają do tego, aby prowadzić je również jako posokowce i wdrożyć do poszukiwania postrzelonej zwierzyny płowej. Na obszarach, na których prowadzona jest intensywna gospodarka łowiecka, nie stosuje się już polowań z psami gończymi. Za to po dziś dzień są one nie zastąpio­ne do szperania w największych gąszczach, w których nie można by użyć nagania­czy. Nadają się szczególnie do pędzenia czarnej zwierzyny, lisów i zajęcy w górskich rejonach o nielicznej zwierzynie, w których pies długo musi szukać nim natknie się na jej ślad. Myśliwy ma wiele emocji, gdy nadzieje przeplatają się z rozczarowa­niem, a sfora głośno goniących psów zbliża się do niego, to znów się oddala. Psy gończe występują we wszystkich krajach, przy czym liczne są ich rasy, które po­wstały z ras pierwotnych, często znanych tylko w danej okolicy. Przez celowe krzyżowanie utworzono w ostatnich czasach dalsze rasy; w niektórych rejonach liczniej reprezentowane aniżeli pozostałe rasy psów myśliwskich. Dla dokładności wymienimy niektóre z najbardziej znanych psów gończych według krajów ich pochodzenia.
Na terenie obu państw niemieckich spośród licznych ras psów gończych zachowały się tylko wysokonożne, trójbarwne psy typu „Olper” oraz „Finnentroper” oraz nis-konożny pies gończy z białymi łatami. W Austrii powstały liczne rasy, spośród których najbardziej znane to: pies gończy styryjski szorstkowłosy, pies gończy ty­rolski, pies gończy karyncki, zwany też Brandl-Bracke i pies alpejski (Oesterreichi-sche Dachsbracke).
W Szwajcarii znane są psy gończe: szwajcarski, berneński i jurajski. P^asy te wystę­pują w dwu wielkościach: normalna ma co najmniej 40 cm w kłębie, a tzw. niskie ogary dochodzą do 31—38 cm wysokości. Są to wszystko psy o krótkiej, twardej szacie, różniące się między sobą tylko umaszczeniem. Pies gończy jurajski występu­je jako krótkowłosy oraz szorstkowłosy (typ św. Huberta).
Francuskie psy gończe (chiens courants) mają starą tradycję. Do dziś jeszcze utrzy­mały się liczne rasy, które przeważnie nazywane są od rejonów, w których naj­częściej występują: chien du Haut-Poitou, chien d’Artois, chien de Porcelaine, grand bleu de Gascogne, petit bleu de Gascogne, briąuet vendeen. Samodzielną grupę psów gończych tworzą niskie psy gończe (bassety), i to zarówno gładkowłose, jak i szorstkowłose. Do najbardziej znanych należą: basset fauve de Bretagne, basset francais, basset griffon vendeen, basset des Ardennes, basset artćsien-nor-mandj basset d’Artois, basset bleu de Gascogne, basset hound.
W Anglii, gdzie zachowała się do dziś tradycja polowań par force, wyhodowano do tego celu kilka ras specjalnych; niektóre z nich dotarły na kontynent europejski. Najbardziej znane — to foxhound, beagle, harrier, otterhound i bloodhound (któ­rego zalicza się też do posokowców).
W krajach północnych polowanie z ogarami do dziś jest bardzo rozpowszechnione. Powstały liczne rodzime, bardzo szlachetne i sprawne rasy. Do najbardziej zna­nych zalicza się smalandstóvare, hamiltonstovare i schillerstovare (szwedzka na­zwa gończaka — to stóvare, od słowa: szperanie).
W miarę jak rozpowszechnia się hodowla drobnej zwierzyny, ogary są coraz bar­dziej wypierane, a dawniej licznie reprezentowane rasy psów gończych najróżniej­szych odmian zastępują wyżły i płochacze. Tylko w Słowacji, przede wszystkim w okolicach górzystych, utrzymuje się jeszcze polowanie z ogarami, zwłaszcza na dziki. Dzięki zasługom paru słowackich kynologów wyhodowano krajową rasę — słowackiego ogara (slovensky kopov).
W innych krajach, jak np. w Polsce, przede wszystkim jednak na Bałkanach używa się różnych miejscowych ras psów gończych. Psy te jednakże nie są hodowane w czystości rasy i dlatego tu nie zostały opisane.

Sybskrybuj

Linki

Panel klienta