Psy Yorki

Psy opis psów

Sklepy zoologiczne oferują nam bardzo bogatą ofertę akcesoriów dla psów. Począwszy od małych ras, do których zaliczamy również yorki aż po te olbrzymie, jak dogi argentyńskie każdy kto posiada psa może nabyć nietuzinkowe akcesoria.  Wprawdzie ta gałąź w Polsce dopiero raczkuje, jednak na polski rynek trafiają już pojedyncze ekstrawaganckie akcesoria. Dla przykładu w najlepszym sklepie dla psów w Warszawie znaleźliśmy nietuzinkowy stolik kawowy połączony z posłaniem dla psa. Samo legowisko dla psa to ręczna, tapicerska robota na bardzo wysokim poziomie. Nieco w innym kierunku poszła francuska firma produkująca wspaniałe ubranka dla yorków w których wykorzystuje kamienie z kryształkami Svarowski-ego.  Tego typu produkty w Polsce mają obecnie bardzo mały zbyt, jednak cieszą się ogromnym zainteresowaniem wśród właścicieli psów, którzy wyrażają chęć nabycia tego typu akcesoriów dla psów gdyby ich cena była trochę niższa.

Nadmienić trzeba, że i na polskim rynku nie brakuje producentów akcesoriów zoologicznych z ciekawymi pomysłami. Do tej grupy zaliczyć można markę York Design, która od ośmiu lat produkuje przepiękne akcesoria dla yorków.

Owczarek kaukaski

Pochodzeniem, sposobem hodowli oraz zastosowaniem tylko niewiele różni się od środkowoazjatyckich psów pasterskich. Jest silny i zły, chroni jednak powierzone mu stado. Może być użyty także do innych celów np. jako tropiciel i stróż. Obecnie powstają ośrodki hodowlane, w których prowadzi się racjonalną hodowlę i selekcję.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Owczarek kaukaski jest psem dużym o silnym kośćcu. W górach Gruzji i Armenii ma silną, odporną konstytucję i jest zwykle długowłosy. W ste­pach Dagestanu jest on delikatniejszy, smuklejszy i tym samym ruchliwszy, prze­ważnie krótkowłosy. Niektóre spośród nich są zle i nieufne wobec ludzi. Głowa. Mózgowioczaszka masywna z wydatną bruzdą pośrodku. Krawędź czołowa nie wykształcona. Kufa tępa, krótsza niż mózgowioczaszka, wargi suche, dobrze przylegające.
Oczy. Owalne, skośnie ustawione, małe, ciemne, o złym, nieufnym wyrazie. Uszy. Małe, trójkątne, przycięte. Zęby. Silne, białe, zgryz nożycowy. Szyja. Krótka, silna, nisko osadzona.
Kończyny przednie. Kąt między łopatką a ramieniem powinien wynosić 95— 100°, podramię i nadgarstek szerokie i silne.
Tułów. Tułów niewiele dłuższy niż wysokość w kłębie, grzbiet silny i szeroki, tułów szeroki, nieco spadzisty, pierś szeroka i głęboka, dochodzi do łokci lub nieco poni­żej.
Kończyny tylne. Proste, w kolanie i stawie skokowym nieco strome. Ogon. Wysoko osadzony, zwykle sierpowaty, często przycinany.

Umaszczenie. Popielate, brązowe, białe, brązowożółte. U psów stepowych wy­stępują pręgi i łaty. W Azerbejdżanie występuje również umaszczenie rdzawobru-natne.

Szata.  Włos   gruby,  prosty,  z  obfitym  podszyciem,  raczej  jaśniejszym.   Istnieją , odmiany długowłose i krótkowłose. U długowłosych dobrze rozwinięta jest grzywa upiększająca psa, falisty ogon i „portki”. Rasę tą charakteryzuje lekki chód.

Wzrost. Psy 60—70 cm.
Wady. Slaby kościec, budowa charcia, mały wzrost, sylwetka kwadratowa. Wadliwe uzębienie.

Duży szwajcarski pies pasterski

Szwajcarskie psy pasterskie dzieli się według wielkości, długości, szaty, użytkowa­nia i rozpowszechnienia na cztery samodzielne rasy. Krzyżówki ich występują rzadko nawet tam, gdzie ich rozpowszechnienie jest duże. Pies ten odznacza się ładną budową, szeroką klatką piersiową oraz bardzo ładnym umaszczeniem. Żadna inna rasa nie jes_t tak symetrycznie trójbarwna. Lśniąca czerń jako maść zasadnicza pokrywa tułów, głowę i uszy. Białe znaczenie występuje na piersi, szyi, głowie, kończynach i kóncu ogona i jest zawsze oddzielone od czarnej maści zasadniczej żółtym lub rdzawym kolorem. Ten ruchliwy i wytrwały pies ma wyjątkowo dobrze rozwiniętą czujność, instynkt obrończy i zdolności pasterskie. Charakteryzuje go przywiązanie do dzieci i małych zwierząt. W pracy jest wytrwały, mądry i odważny. Jest dobrym psem towarzyszem i obrońcą.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Żwawy, cięty, wierny, inteligentny. Wybitny stróż, ale nadaje się również do zaprzęgu.
Głowa. Płaska pokrywa czaszki ze słabo zaznaczoną krawędzią czołową. Kufa silna i sucha.
Oczy. Brązowe, iskrzące się.
Uszy. Wysoko osadzone, obwisłe, w ożywieniu u nasady nieco wzniesione ku górze i skierowane ku przodowi.
Tułów. Silny i ruchliwy. Klatka piersiowa głęboka i szeroka. Kończyny. Silne, przednie proste, tylne dobrze ukątowane. Ostrogi należy usuwać.

Ogon. Prosty, w spokoju nie powinien być wzniesiony.
Szata. Czarna ze znaczeniem zlotożóltym i białym prawie symetrycznie rozłożo­nym. Żółte znaki rozłożone między bielą a czernią. Obowiązkowe okrągłe znacze­nia nad oczami. Pozostałe znaczenia rozmieszczone jako łysina, plamy na piersi, kończynach, końcu ogona względnie na podgardlu. Dozwolona obroża. Wzrost. Pies 70 cm, suka 65 cm.

Berneński pies pasterski

Przed pierwszą wojną światową pies ten był mało znany, i nawet w Szwajcarii niewiele o nim wiedziano. Jeszcze w pierwszej połowie ubiegłego stulecia spoty­kało się tylko nieliczne okazy w odległych gospodarstwach w kantonie berneńskim, jako stróżujące psy pasterskie. Były to wiejskie psy bez nazwy, zapewne poszłyby w zapomnienie gdyby nie zajął się nimi przedsiębiorca Franz Schertenleib z Burgs-dorfu. W czasie swych podróży handlowych wykupił ostatnie okazy w Durbachtal w kantonie berneńskim i w 1904 roku zorganizował wystawę tych psów. Liczne grono miłośników psów zdecydowało się wówczas na ich hodowlę. Ustalono wzo­rzec i nadano psu dzisiejszą jego nazwę. Dzięki szczególnemu poparciu znanego kynologa, profesora Heima pies ten stal się znany nie tylko w całej Szwajcarii, gdzie rozpowszechnił się przede wszystkim jako pies domowy w wiejskich osied­lach, ale wzbudził również zainteresowanie za granicą. Harmonijną sylwetką i na­turalnym sposobem bycia wzbudził w tym stuleciu wszędzie podziw. Jego hodowla rozwinęła się w południowych Niemczech.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Duży, silny, lecz nie ociężały, długowłosy pies z wiszącymi usza­mi i obficie owłosionym ogonem. Bardzo inteligentny, cięty. Idealny pies dla rodzi­ny, nadający się do miasta, wymaga jednak dużo ruchu. Sprawdza się szczególnie jako stróż i oczywiście jako pies pasterski.
Głowa. Płaska z mierną krawędzią czołową, silna kufa, suche wargi, nos czarny i szeroki, zgryz nożycowy. Oczy. Ciemnobrązowe, lśniące, iskrzące się.
Uszy, Wysoko osadzone, w kształcie litery V, obwisłe, w stanie spokoju przylega­jące.
Szyja. Krępa, dobrze owłosiona.
Tułów. Część tylna średniej długości, prosta, lędźwie szerokie, klatka piersiowa szeroka i głęboka.
Kończyny. Proste, silne, łopatki długie i ukośne. Uda długie. Kolana i staw skoko­wy silne i dobrze ukątowane. Łapy okrągłe, zwarte. Ogon. Silny, nie zakręcony. Szata. Włos długi, miękki, lśniący, lekko falisty.
Umaszczenie. Czarne z jasnoczerwonym (rdzawym) znaczeniem na kończynach, policzkach, nad oczami. Na przednich kończynach rdzawoczarne i białe, wyraźnie odgraniczone znaczenia. Pożądane białe wargi, łapy i biała plama na piersiach. Wzrost. Pies od 64 do 70 cm, suka od 58 do 66 cm.

Landseer

Rasa ta została już wymieniona podczas omawiania nowofundlanda (pochodzenie obu tych ras ściśle się ze sobą wiąże). Popularyzacje hodowli landseera i ustano­wienie dla niego wzorca jest niewątpliwą zasługą Anglików. Przyczyniły się do tego obrazy malarza Landseere. Jeden z jego najbardziej znanych obrazów nosi podpis „Godny członek ludzkiej społeczności” i przedstawia nowofundlanda czarnobiałej odmiany, nazwanej od niego „landseerami”. Obraz ten został rozpowszechniony w tysięcznych reprodukcjach. Lord Byron, największy po Szekspirze angielski poeta i pisarz, w sławnej swej mowie pogrzebowej nad grobem zmarłego nowofund­landa „Bootswina” wyniósł tego psą do rangi bożka, wysławiając wszystkie jego cnoty, szczególnie odwagę i wierność nadające zwierzęciu godność i szlachet­ność. W przeciwieństwie do krępej budowy i niedźwiedziowatego wyglądu nowo­fundlanda landseer jest delikatniejszy, ma wyższe kończyny, bardziej graniastą i prostą głowę oraz delikatniejszy włos.

W ostatnich czasach toczyła się dyskusja wśród miłośników nowofundlandów czy te dwie odmiany nie powinny być uznane za odmienne rasy. W 1959 w Am­sterdamie na obradach FCI (Federation Cynologiąue Internationale) każdej z tych ras przyznano CACIB (certyfikat na międzynarodowego czempiona piękności) oraz uznano landseera za samodzielną rasę, która powinna być odzielnie oceniana. W 1960 r. na kongresie FCI w Wiedniu zatwierdzono wzorce dla landseera i nowo­fundlanda. Według tej uchwały landseer jest barwną odmianą nowofund­landa, co nie wpływa na rozdzielenie tych ras. Wspólną cechą obu odmian jest wielka pasja do wody. Jako wybitni pływacy uratowali wielu ludzi od utonięcia. Ich troska o dobro pana, wierność, obrona słabszych, a przede wszystkim dzieci — to podstawowe cechy charakteru, z powodu których psy te stały się bohaterami opowiadań wielu poetów.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies duży, silny, harmonijny. Kończyny (szczególnie u psów) są wyższe niż u czarnego nowofundlanda. Muskularne kończyny zapewniają szeroki krok przy lekkim wychyleniu do przodu.
Głowa. Bardzo masywna, dobrze wymodelowana, guz potyliczny wyczuwalny, ale nie tak wydatny jak u bernarda, długość kufy równa jest jej szerokości. Wargi czarne  zwisające,  suche  raczej  napięte. Górna warga  zachodzi  nieznacznie  na dolną. Zgryz nożycowy. Czoło bez fałd, pokryte krótkim delikatnym włosem. Uszy. Średniej wielkości, trójkątne, od dołu zaokrąglone, przy nasadzie napięte, przylegające do głowy, pokryte delikatnym, krótkim włosem, tylko u nasady dłuż­szym tworzącym frędzle.
Oczy. Średniej wielkości, dość głęboko osadzone, koloru brązowego do ciemnobrą­zowego (jasnobrązowy dopuszczalny) o przyjaznym wyrazie. Powieki przylegające, spojówki nie widoczne. Oczy jasne (koloru siarki lub szarożółte), zbyt blisko siebie osadzone są wadą.
Szyja. W przekroju poprzecznym lekko owalna poprzez szeroki kark przechodzi do łopatek, przedpiersia i głowy. Przy symetrycznej budowie długość szyi od potylicy do kłębu wynosi od 3/4 do 4/s odległości od potylicy do końca kufy. Wydatne owłosienie na podgardlu lub szyi niepożądane.
Tułów. Odległość od kłębu do nasady ogona równa jest w przybliżeniu dwukrotnej długości głowy. Grzbiet napięty, prosty, bardzo szeroki i silny. Klatka piersiowa z silnie wysklepionymi żebrami oraz muskularnymi łopatkami tworzą głęboką, szeroką całość. Brzuch słabo zaznaczony. Między brzuchem a silnie umięśnionymi lędźwiami wyraźnie widoczna z boków płaska słabizna. Słaby lub opadający grzbiet, słabe lędźwie, zbyt krótkie żebra rzekome z wypiętym brzuchem są wadą. Front tułowia wyróżnia się wydatnymi mięśniami okrywającymi łopatkę i ramiona łączące się z zupełnie prostymi podramionami, pokrytymi również dobrze rozwi­niętymi mięśniami. Łokcie przylegające ściśle do najgłębszej części klatki piersio­wej są osadzone dość wysoko i skierowane do tyłu. Cała kończyna do nadgarstka jest lekko elastyczna. Tył silny.

Kończyny tylne. Silny kościec i mięśnie, szczególnie na udach. Postawa krowia jest wadą. Ostrogi niepożądane, powinny być możliwie wcześnie po urodzeniu usuwa­ne. Łapy duże dobrze ukształtowane. Zbyt szerokie’lub skierowane na zewnątrz są wadliwe. Palce połączone błoną pływną, sięgającą daleko do końców palców.

Ogon. Silny, sięgający najdalej do stawu skokowego, bardzo obficie owłosiony, jednak nie tworzy chorągwi. W spokoju obwisły względnie przy końcu lekko wy­gięty ku górze. Zniekształcony lub zakręcony na grzbiet jest wadą. Szata i umaszczenie. Włos, z wyjątkiem głowy, długi, możliwie prosty i gęsty, deli­katny w dotyku, podszycie nie tak gęste jak u nowofundlanda, dopuszczalne lekkie fale na grzbiecie i udach. Włos po zaczesaniu powinien samorzutnie opadać do swego naturalnego położenia. Zasadnicze umaszczenie to czysta biel z czarnymi, symetrycznie rozłożonymi, niezbyt rozległymi i nie łączącymi się łatami na: tuło­wiu, grzbiecie, klatce piersiowej, brzuchu, kończynach i ogonie. Plamy koloru sadzy nie są wadą, łecz są niepożądane.

Leonberger

Ojczyzną jego są Niemcy, gdzie został wyhodowany przez krzyżowanie kilku ras, wśród których należy wymienić: bernarda, nowofundlanda, i psa pirenejskie-go. Odznacza się nie tylko urodą, lecz i wybitnymi właściwościami odziedziczony­mi po przodkach. Lubi wodę i jest wybitnym pływakiem Cco odziedziczył po nowofundlandzie), spokojny, układny, czujny, lubiący dzieci.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Długi, silny, dobrze umięśniony z małym  załamanym  uchem i długim ukośnie noszonym ogonem. Pies ma od 72 do 80 cm, suka od 64 do 74 cm wzrostu. Masy ciała nie ustalono we ‘wzorcu, powinna ona jednak odpowiadać wzrostowi.

Głowa. Dumnie noszona, miernie wysklepiona, krawędź czołowa niezbyt zaznaczo­na. Ładna, długa kufa, zgryz nożycowy, skóra na głowie i policzkach gładka bez fałd.
Oczy. Średniej wielkości, jasno lub ciemnobrązowe. Uszy. Wysoko osadzone, wiszące, lekko załamane. Szyja i kark. Miernej długości.
Tułów. Nieznacznie przebudowany, grzbiet silny i płaski, klatka piersiowa głęboka, lecz nie beczkowata.
Kończyny. Przednie — silne, z wydatnymi łokciami, tylne — muskularne. Stawy skokowe ukośne i dobrze ukątowane. Ogon. Stale opuszczony, obficie owłosiony.
Szata. Włos bardzo długi, szczególnie na piersi i szyi, delikatny. Umaszczenie. Piaskowe, złotożółte, przechodzące w brąz, czarna maska.

Szpice

Szpic jest członkiem dużej rodziny, której wspólnymi cechami są: spiczasta kufa, spiczaste, stojące uszy i ogon osadzony wysoko na grzbiecie. Są to stare rasy, potomkowie Canis familiaris palustris Rutimeyer z epoki kamienia lub z epoki chat na palach. Szpice zostały uszlachetnione przez pokolenia doświadczonych hodow­ców. Celem było zachowanie całkowitej czystości hodowli. Wszystkie odmiany szpiców zalicza się do ras niemieckich.

Hodowlę w czystości rasy zapoczątkowano w końcu ubiegłego stulecia. Podstawą były szpice krajowe rozpowszechnione przede wszystkim na Pomorzu i Niemczech południowych; z czasem wytworzono z nich poszczególne odmiany. Tysiąclecia współżycia z człowiekiem uczyniły z nich psa bardzo inteligentnego, bystrego, oddanego swemu panu i jego rodzinie, lecz nieufnego wobec obcych. Dlatego nadaje się szczególnie na stróża.
Obecnie hodowane odmiany są od 1965 r. uznane za samodzielne rasy, którym można przyznawać CACIB (certyfikat na tytuł międzynarodowego czempiona piękności).

Wzorzec Charakterystyka.

Szpice odznaczają się ładną, silną i zwiewną szatą. Osobliwością jej jest, że włos na szyi i łopatkach jest luźny i odstający, nie falisty ani kosmaty. Głowa przypomina głowę iisa z bystrymi, inteligentnymi oczami. Uszy ustawione blisko siebie, małe, spiczaste. Ogon zakręcony, obficie krzaczasty. Nieufność i stała czujność wobec wszystkiego co jest rnu obce są skutkiem jego wypróbowanej wier­ności. Brak zainteresowania dla włóczęgi i kłusownictwa czynią zeń lubianego psa w domu i obejściu.
Głowa, łapy i przód kończyn okryte są krótkim, gęstym włosem, zaś pozostałe części ciała gęstym długim włosem. Na grzbiecie włos nie rozdziela się, lecz rozsy­puje luźno na wszystkie strony. Włos jest najdłuższy na szyi i ogonie. Na podramie-niu i podudziu pióro skracające się ku dołowi tak, że od stawu skokowego łapa jest krótko owłosiona.
Głowa. Średniej wielkości, część mózgowiowa z tyłu najszersza, zwężająca się kli­nowato do końca nosa. Z profilu widoczna mierna krawędź czołowa. Kufa niezbyt długa, proporcjonalna do długości czoła. Nos długi, mały, czarny lub ciemnobrązo­wy, u brązowych pożądany lekki garbonos. Wargi nie obwisłe t bez fałdów w kącikach. U szpiców białych wargi i oprawa oczu czarne. Oczy. Średniej wielkości, podłużne, nieco ukośne i zawsze ciemne. Uszy. Małe, osadzone wysoko i blisko siebie — im bliżej tym lepiej, spiczaste, zawsze sztywnym końcem skierowane ku górze.
Szyja i tułów. Szyja średniej długości, grzbiet jak najkrótszy, całkiem prosty, z przo­du wyższy niż z tyłu. Klatka piersiowa z przodu głęboka, wysklepiona, brzuch podciągnięty ku tyłowi.
Ogon. Średniej długości, wysoko osadzony i już od nasady ku górze i ku przodowi nad grzbietem wygięty. Następnie zakręcony w prawo lub lewo. Ściśle przylegający do grzbietu lub nad grzbietem skręcony.
Kończyny. Średniej długości, słupiaste i całkiem proste, tylko xw stawie skokowym mało ukątowane. Łapy jak najmniejsze, okrągławo spiczaste, palce zwarte, tzw. kocie łapy.

Powyższe cechy obowiązują wszystkie odmiany. Poszczególne rasy szpiców różnią się między sobą tylko maścią i wzrostem.

Wzrost.

  • Szpic wilczasty w kłębie od 45 do 56 cm (przy zachowaniu harmonijnej całości dopuszczalne do 60 cm).
  • Szpic duży od 40 do 50 cm.
  • Szpic średni od 29 do 36 cm (idealna miara 32 cm).
  • Szpic mały od 23 do 28 cm.
  • Szpic karłowaty do 22 cm (niższe dopuszczalne, jeśli tylko harmonia całości i stan zdrowia na tym nie ucierpi).

Umaszczenie.

  • Szpic wilczasty — maść wilczasta, tzn. srebrnoszara z ciemnym nalotem na końcu włosów: na kufie, wokół oczu, na kończynach, brzuchu i ogonie włos jaśniejszy.
  • Szpic duży — czarny, biały, brązowy.
  • Szpic średni — czarny, biały, brązowy, pomarańczowy (orange), wilczasty.
  • Szpic mały — czarny, biały, brązowy, pomarańczowy (orange), wilczasty, dozwo­lone też inne ubarwienie.

Inne barwy. Pod tym określeniem znajdujemy niebieskie, kremowe i łaciate. Łaciate szpice muszą mieć tło białe i czarne, plamy brązowe lub pomarańczowe. Łaty powinny być rozmieszczone na całym ciele. U czarnych szpiców podszycie powin­no być ciemne, a powierzchnia szaty niebieskoszara, bez śladu bieli lub innego znaczenia. U białego szpica włos powinien być czysto biały, bez żółtawego nalotu, który pojawia się przede wszystkim na uszach. Brązowy szpic powinien być jedno­licie brązowy, a pomarańczowy jednolity w średniej skali międzynarodowej RAI. Wady. Głowa płaska, okrągła (jabłkowata), za duże oczy lub uszy, uszy załamane, zbyt szeroko rozstawione, nos, oprawa oczu i wargi koloru mięsa, ostrogi na tyl­nych łapach, ogon nie leżący na grzbiecie lub zbyt długi, zwisający na bok^, włos falisty lub rozdzielający się na boki, przodozgryz lub tyłozgryz. Zbyt ciemna maska lub białe plamy u szpica wilczastego, białe frędzle lub biały ogon u szpica poma­rańczowego, u wilczastych dużych i średnich wady kosćca i wadliwy chód. Dużą wadą jest monorchizm lub kryptorchizm oraz źle rozwinięte uzębienie.

Hovawart

Pies silny, energiczny, uzdolniony do biegu i skoków, odważny, cięty, o szybkiej reakcji. Nadaje się doskonale na stróża, obrońcę i towarzysza. Zwraca na siebie uwagę piękną szatą. Rasa ta została wyhodowana w Niemczech. Ostatnio obserwu­je się wzrost zainteresowania hodowlą tej rasy we Włoszech, Holandii i Szwajcarii.

Wzorzec Wrażenie ogólne i charakterystyka.

Pies duży, silny, długowłosy, inteligentny, wier­ny, lubiący dzieci. Broniąc swego pana i jego mienia może jednak stać się groźny. Mimo dużej siły i wielkości jest zwarty, żywy i sprawia wiele radości. Układny i pojętny.
Głowa. Szeroka i zaokrąglona. Czoło szerokie i wysklepione, kufa krótka, nie spi­czasta, szczęki silne. Nos dobrze rozwinięty, ciemny, wargi przylegające, zgryz nożycowy.
Oczy. Średniej wielkości, migdałowe, ciemne. Uszy. Wysoko i daleko od siebie osadzone, zwisające.
Szyja. Średniej długości, niezbyt silna, dobrze owłosiona, symetryczna. Tułów. Tył prosty i silny, dobrze lecz niezbyt umięśniony, lędźwie łagodnie zwęża­jące się, nieco wysklepione, grzbiet lekko opadający, miernej długości, klatka pier­siowa głęboka, okrągła, niezbyt szeroka.
Kończyny, Przednie i tylne silne, dobrze owłosione, miernej długości. Podramię dobrze ukątowane. Łapy zwarte i zaokrąglone. Ogon. Długi, u nasady silny, zwężający się ku końcowi. Szata. Długa, lekko falista, przylegająca do tułowia.
Umaszczenie. Czarne lub płowe, również czarne z białymi znaczeniami na piersi. Wzrost. Psy od 60 do 70 cm, suki od 55 do 65 cm. Masa ciała. Pies od 30 do 40 kg, suka od 25 do 30 kg.

Nowofundland (wodołaz)

Pozostało nie rozstrzygniętym problemem, czy nowofundland został wywieziony z Europy na kontynent północnoamerykański, aby stamtąd powrócić do nas, czy też jest to rodzima rasa amerykańska. Pewne jest tylko to, że Anglicy odkryli go na wyspie Nowa Fundlandia (skąd się wywodzi jego nazwa), przywieźli do Europy i tu wyhodowali współczesną jego formę.
Największą popularnością cieszył się w drugiej połowie ubiegłego stulecia. Dzięki swym wybitnym zaletom, przede wszystkim wierności i ciętości, zyskał sympatię wiełu artystów, przede wszystkim malarzy i poetów. Sławny angielski malarz psów Landseer namalował obraz przedstawiający nowofundlanda czarno – białej odmiany (tło białe z czarnymi łatami) nazywanej od niego „landseerami”. Nowofundland odznacza się długą, gęstą szatą, chroniącą go w czasie niepogody i umożliwiającą długotrwałe przebywanie w wodzie. Lubi wodę, jest doskonałym pływakiem i uratował wielu tonących.
Wzorzec Charakterystyka. Masywny, silny, używany do ratowania tonących. Jest niezwykle przyjazny i pojętny.

Wrażenie ogólne.

Winien odznaczać się dużą silą, elastycznością, i swobodnymi ruchami. Tułów powinien kołysać się swobodnie między przednimi i tylnymi koń­czynami (łagodne kołysanie się w biegu nie jest wadą).
Głowa. Szeroka i masywna, guz potyliczny dobrze rozwinięty, krawędź czołowa niezbyt wyrazista, kufa krótka, płaska, fafle graniaste, ściśle przylegające, pokryte krótkim delikatnym włosem.
Oczy. Małe, ciemnobrązowe, dość szeroko i głęboko osadzone.
Uszy. Małe, osadzone ku tyłowi, pionowo ściśle przy czaszce opadające. Włos krót­ki, bez frędzli.
Szyja. Silna, mocno związana z łopatkami i grzbietem.
Kończyny przednie. Idealnie proste, muskularne, łokcie dobrze związane, długie aż do ziemi pióra.
Tułów. Żebra dobrze wysklepione, lędźwie muskularne, klatka piersiowa głęboka, szeroka, lecz nie nadmiernie owłosiona.
Kończyny tylne. Bardzo silne o swobodnym ruchu, niewielkie pióro. Słabe lędźwie i krowia postawa są wadliwe. Ostrogi są wadą i powinny być usuwane. Łapy duże i foremne. Luźne lub odstawione na boki są wadą.
Ogon. Średniej długości, powinien sięgać poza staw skokowy, silny i dobrze owło­siony, ale bez chorągwi. W spokoju zwisa z lekkim wygięciem przy końcu, w pod­nieceniu prosto napięty z małą krzywizną przy końcu. Silne skrzywienie łub zakrę­cenie jest wadą.
Szata. Przylegająca, gęsta, włos gruby i natłuszczony, odporny na wodę. Czesany pod włos powinien wracać samoistnie do poprzedniego położenia. Umaszczenie. Czarne jak węgiel, niewielkie plamy na piersi brązowe lub białe nie są wadami. Umaszczenie inne niż czarne powinno być powiązane z czernią: prawie każda maść dozwolona. Pożądane biel,.–czerń lub brąz. Ładne ubarwienie jest ważne przy ocenie. Psy czarne mające tylko białą pierś i biały koniec ogona ocenia się razem z czarnymi.
Wzrost. Przeciętna wysokość psów w kłębie wynosi 72 cm, suk 66 cm (wzorzec FCI podaje 60 lub 55 cm).
Masa. Pies od 60 do 68 kg, suka od 50 do 55 kg (wzorzec FCI podaje 40 — 60 kg). Wady. Grzbiet słaby lub miękki, słabe lędźwie, ostrogi, łapy odstawione na boki albo rozczapierzone, ogon zakręcony lub zawinięty nad grzbietem.

Bernardyn

Już w XVII w. było wiadomo, że mnisi z klasztoru Augustynów na Przełęczy św. Bernarda utrzymywali wielkie psy do stróżowania, często używane też do wyszuki­wania i ratowania pielgrzymów zagubionych w śnieżnych zawiejach. Najsławniej­szy stał się pies Barry, który w latach 1800— 1812 uratował 40 ludzi od niechybnej śmierci. Na podkreślenie zasługuje, że bernardy po dziś dzień używane są w ratow­nictwie tego rodzaju.
Przodkami tej rasy, hodowanej prawie w czystości, były silne dogi używane do stróżowania. Są one prawdopodobnie potomkami psów, które towarzyszyły legio­nom rzymskim w ich wyprawach wojennych na północ od Alp. Szczęśliwy dobór tych rodzimych psów dał podstawę do utworzenia rasy, której w roku 1865 nadano nazwę od miejsca ich pochodzenia.

Gdy wieści o wybitnych właściwościach bernardów rozpowszechniły się w świecie, zajęli się nimi również hodowcy w innych krajach, szczególnie Anglicy. Przekrzyżowali oni oryginalne psy szwajcarskie z innymi rasami dogowatymi, a przede wszystkim z masfiffami i nowofundlandami. Rozszerzono wprawdzie przez to bazę hodowlaną, lecz bez pożytku dla właściwej hodowli. Produktem tego krzyżowania są wielkie, ciężkie zwierzęta, które odbiegają znacznie od pierwotnych, wytrwałych i zwrotnych psów klasztornych. Dowodem, że je skrzyżowano z nowofundlandami jest odmiana długowłosa, rozpowszechniona obecnie na całym świecie.
Bernard jest dobroduszny i przywiązujący się do człowieka, lecz wobec obcych nieufny. Czyni to zeń. dobrego stróża, wzbudzającego należyty respekt. Jeszcze przed drugą wojną światową bywał często używany jako pies pociągowy, do czego również dobrze się nadaje dzięki swemu spokojnemu charakterowi. Wojna i okres powojenny zdziesiątkowały znacznie pogłowie bernardów i dziś tylko zagorzali miłośnicy tej rasy chowają tego psa.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Budowa silna, zwarta, muskularna, potężna głowa o inteligent­nym wyrazie.
Głowa. Bardzo silna i imponująca. Część mozgowiowa szeroka, lekko wysklepiona, łagodnym zaokrągleniem przechodzi na boki w silnie rozwiniętą, wysoką partię policzkową. Potylica miernie rozwinięta. Łuk nadoczny mocno uwypuklony, tworzy z linią pośrodkową głowy kąt prawie prosty. Między oczami, u nasady pyska zaczyna się silnie wcięta bruzda czołowa, która ciągnie się aż do nasady potylicy. Na czole jest ona mocno zaznaczona, a na dalszym odcinku stopniowo zaciera się. Boczne linie — od zewnętrznego kącika oka do tyłu głowy — rozbie­gają się ku tyłowi głowy.
Skóra na czole nad oczami tworzy bardziej lub mniej zaznaczone fałdy schodzące się ku bruździe czołowej. Zbyt silne pofałdowanie jest niepożądane. Kufa prosta nie zwężająca się. Pionowy przekrój u nasady kufy jest większy niż jej długość. Grzbiet nosa prosty lub nieco wklęsły nie może być wypukły. Od nasady do końca nosa wzdłuż całego grzbietu ciągnie się dość szeroka, wyraźna, płaska bruzda. Fafle górne silnie rozwinięte, przechodzą łukowato ku dolnej krawędzi, lekko zwi­sając. Fafle dolne niezbyt obwisłe. Uzębienie mocne i proporcjonalne do ukształto­wania głowy. Pożądane czarne podniebienie, fafle i nos. Nos masywny, szeroki z nozdrzami rozwartymi.
Uszy. Średniej wielkości dość wysoko osadzone z silnie rozwiniętą i lekko odstającą nasadą, opadają ostrym łukiem na boki głowy. Płat małżowiny delikatny, nie pofał­dowany, o kształcie trójkąta, z zaokrąglonym, nieco przedłużonym końcem u dołu. Przednia jego krawędź przylega ściśle do głowy, tylna — zwłaszcza w podnieceniu nieco odstaje. Małżowiny ze słabo rozwiniętą nasadą przylegają do głowy całą płaszczyzną, nadając jej mało typowy, owalny kształt, a więc są niepożądane. Dob­rze rozwinięta nasada uszu nadaje głowie graniasty zarys i poprawia sylwetkę szerokiego 4carku.
Oczy. Średniej wielkości, ciemnobrązowe, o łagodnym przyjaznym wyrazie, osa­dzone niezbyt głęboko raczej ku przodowi niż na boki. Powieki dolne z reguły nie przylegają ściśle i tworzą przy wewnętrznym kąciku oka.kanciasty fałd. Zbyt obwi­słe powieki i bardzo zaczerwienione, z wyrazistymi gruczołami łzowymi są niepo­żądane.
Szyja. Wysoko osadzona, bardzo silnie zbudowana. Noszona poziomo lub nieco niżej, w afekcie pionowo. Przejście od głowy do karku zaznaczone wyraźną bruzdą. Kark bardzo muskularny i po bokach wysklepiony, przez co szyja wydaje się dość krótka. Dobrze zaznaczone fałdy skóry (łałok) na gardle i podgardlu jednakże zbyt silny ich przerost niepożądany.
Kończyny przednie. Proste i silne. Ramię bardzo silne i niezwykle muskularne. Kończyny tylne. Silnie rozwinięte, muskularne uda, stawy skokowe miernie ukąto-wane. Ostrogi występujące na tylnych kończynach mniej lub więcej rozwinięte nie wpływają na ocenę psa (mogą być usuwane). Łapy szerokie, miernie zwarte, palce silne, wysklepione.
Ogon. Szeroki, silny, długi, bardzo ciężki, zakończony spiczasto. W spokoju luźno opadający, przy końcu na ‘/3 długości może być lekko wzniesiony ku górze, co nie jest uznawane za wadę. Często ogon przy końcu bywa przygięty i wtedy dosłownie zwisa. W afekcie wzniesiony, jednak niezbyt wysoko ani nie zakręcony. Tułów. Kłąb silnie rozwinięty. Klatka piersiowa mocno wysklepiona, umiarkowa­nie głęboka nie powinna schodzić poniżej łokcia. Grzbiet bardzo szeroki, do lędźwi całkiem prosty, od lędźwi do zadu lekko spadzisty, przechodzący nieznacznie do nasady ogona. Zad silnie rozwinięty. Brzuch wyraźnie odgraniczony od bardzo silnie rozwiniętej partii lędźwiowej, tylko nieznacznie podciągnięty. Szata.  Sierść bardzo  gęsta, twarda,  ściśle  przylegająca,  sprężysta, szorstka.  Na udach lekkie portki. Ogon okryty włosami, u nasady gęstszymi i dłuższymi, ku końcowi coraz mniej obfitymi. Uwłosienie ogona tworzy kitę, a nie chorągiew. Umaszczenie. Białe z czerwonym lub odwrotnie brązowożółte, pręgowane z białym znaczeniem.
Obowiązkowe znaczenie: biała pierś, kończyny i koniec ogona, pasek na nosie, obroża lub plama na szyi. Niedopuszczalne jednolite kolory lub brak bieli. Ciemne pożądane. Występują też płaszczowe i łaciate.
Wzrost. Psy ponad 75 cm, suki 65 cm. Suki mają słabszą i delikatniejszą budowę. Wady. Wszelkie odchylenia od wzorca jak np. grzbiet łękowaty, miękki, lub za długi, za silne ukątowanie stawów skokowych, stromy zad, nastroszone włosy na łapach, postawa beczkowata, krowia, braki w uzębieniu, przodozgryz, tyłozgryz (pożądany zgryz nożycowy).

Bernard długowłosy. Oprócz szaty wzorzec taki sam jak dla krótkowłosego. Szata. Miękka, średniej długości, gładka lub lekko falista, nigdy lokowata lub kędzierzawa. Włos zbyt długi lub kosmaty jest wadą. Z reguły włos na lędźwiach i zadzie jest silniej falisty, co w nieznacznym stopniu występuje u krótkowłosych. Na ogonie włos gęsty, miernej długości. Pokręcony, kosmaty łub tworzący chorą­giew jest niepożądany. Błędem jest również włos dzielący się rozdziałem. Na głowie i uszach włos krótki, miękki. U nasady ucha dozwolony dłuższy włos. „Portki” na przednich kończynach słabo, na tylnych dobrze rozwinięte.

Sybskrybuj

Linki

Panel klienta