Jest to jedyny gończak wyhodowany na terenie Czechosłowacji. Jest on rasą naro­dową, od niepamiętnych czasów używaną do stróżowania, a zarazem do polowania. Po drugiej wojnie światowej zajęto się jego hodowlą w czystości rasy, co przyczy­niło się do wyrównania typu. To dało podstawę do opracowania wzorca, który w 1963 r. został zatwierdrony przez FCI.
Obecnie hodowcy dążą do umocnienia skłonności słowackiego psa myśliwego do buszowania. Ma on wybitny węch oraz nadzwyczajny zmysł orientacyjny, wro­dzoną zdolność do trzymania tropu i ciętość na drapieżniki. Znajduje on zastoso­wanie przede wszystkim w polowaniu na czarną zwierzynę, w czym regularnie był specjalizowany. Dzięki tym właściwościom jest on w swej ojczyźnie bardzo rozpo­wszechniony, zwłaszcza w górskich rejonach Słowacji, gdzie występują dziki. Jak wszystkie psy gończe, pies myśliwski słowacki wymaga wczesnego wdrożenia do karności, gdyż jest bardzo samodzielny i wskutek swego temperamentu mało układny. Można go również łatwo wyszkolić na posokowca.
Liczne grono zamiłowanych hodowców tych psów stanowi gwarancję, że hodowla ich będzie się utrzymywała tak długo, jak długo łowiectwo w Słowacji nie zmieni się gruntownie, jak długo odbywać się tam będą łowy na czarną zwierzynę. W Polsce występuje ogar o podobnym umaszczeniu, który jest wyższy i mocniejszy. W roku 1965 FCI zatwierdziła wzorzec polskiego ogara.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Maść jednolita-czarna z brązowym podpalaniem. Budowa lekka, o mocnym kośćcu. Pełen temperamentu. Sylwetka wydłużonego prostokąta. Piasa ta odznacza się wytrwałym głośnym gonem w pościgu za ciepłym tropem lub śladem oraz nadzwyczajnym zmysłem orientacji miejscowej. W ojczyźnie swej używany jest głównie do polowania na dziki i drapieżniki.
Głowa. Pokrywa czaszki łagodnie wysklepiona, graniasta, łuki nadoczne wyraźnie zaznaczone, bruzda czołowa wyraźna, potylica wyczuwalna. Krawędź czołowa pod kątem 45°. Linia czoła i grzbiet nosa równoległe. Kufa prosta, we właściwym stosunku do czaszki, odpowiednio długa i niezbyt szeroka. Wargi krótkie, przyle­gające, cienkie, z wyraźnym kącikiem. Szczęki regularne, silne, uzębienie komplet­ne, dobrze rozwinięte. Nos zawsze czarny, proporcjonalnie duży i miernie spiczas­ty, nozdrza miernie rozwarte.
Oczy. Duże, migdałowe, nieco głęboko osadzone, zdradzające żywość i ciętość, powieki zawsze czarne.
Uszy. Osadzone nieco ponad linią oka, przylegające, zaokrąglone, średniej długo­ści.
Szyja. Dobrze osadzona, noszona pod kątem około 135°, krótka, muskularna i bez luźnej skóry.
Kończyny przednie. Łopatka i ramię raczej krótkie, dobrze rozwinięte i muskular­ne. Kąt barkowy około 110°, podramię ustawione pionowo, suche. Staw nadgarst­kowy krótki, śródstopie niezbyt długie, i nieco skośnie ustawione. Łapa owalna, palce dobrze wysklepione, pazury czarne i silne, opuszki ciemne i dobrze rozwi­nięte.
Tułów. Pierść szeroka i pełna. Klatka piersiowa średnio głęboka, odpowiednio szeroka i długa; żebra łukowato wysklepione i skośnie osadzone. Grzbiet prosty, średniej długości, lędźwie niezbyt długie, dostatecznie szerokie, silne i muskularne. Brzuch i słabizny miernie podciągnięte, zad niezbyt długi, średniej szerokości, za­okrąglony.
Kończyny tylne. Uda dostatecznie szerokie, właściwej długości, muskularne, pod­udzie szerokie, odpowiednio długie i dobrze umięśnione. Kość piętowa wysokości około 15 cm, miernie szeroka; kąt stawu skokowego około 150°, śródstopie długo­ści około 8 cm, lekko do przodu pochylone. Łapy owalne, palce zwarte i dobrze wysklepione, bez wilczych pazurów, opuszki dobrze rozwinięte, czarne. Ogon. Nieco nisko osadzony, nieco poniżej linii grzbietu, odpowiednio silny, ku końcowi zwężający się i sięgający do stawu skokowego, w spokoju zwisający, w ożywieniu szablasto ku górze wygięty aż do 150°.
Szata. Czarna z brązowym lub mahoniowym podpaleniem na przednich i tylnych kończynach. Włos długości 2— 5 cm, średnio gruby, przylegający i gęsty. Na grz­biecie, szyi i ogonie dłuższy. Podszycie gęste, szczególnie zimą. Nie może go jednak brakować również w lecie. Skóra ciemnobrązowa do czarnej, przylegająca, bez fałd. Wzrost. Psy od 45 do 50 cm, suki od 40 do 45 cm. Masa ciała. 15 — 20 kg. Chody. Wyrównane i żywe.
Wady. Wzrost powyżej podanego we wzorcu, inna maść niż czarna, białe znacze­nie, zamazane podpalanie. Jasne oko. Braki w uzębieniu. Uszy zbyt lekkie spiczaste. Obwisłe fafle, luźna skóra na szyi. Budowa ciężka lub krępa, zbyt długi ogon noszony powyżej linii grzbietu, ciężka głowa, płaska klatka piersiowa. Grzbiet i łapy luźne, złe ustawienie kończyn, zbyt krótkie bez podszycia owłosienie.